Wzniesiony na grzbiecie skalistego wzgórza zamek w Chęcinach, góruje nad miastem już od końca XII wieku. Pełnił on funkcję rezydencjalne dla polskich władców oraz ich rodzin, goszcząc w swych murach między innymi: Władysława Łokietka, Kazimierza Wielkiego czy Władysława Jagiełłę. Niemniej, najbardziej znaną królową, która w nim przebywała, była żona Zygmunta I Starego, Bona Sforza, i to właśnie z nią związana jest legenda o Białej Damie.

Bona była piękną kobietą, a wieści o jej urodzie docierały do najdalszych zakątków Europy. Swój królewski majestat uwielbiała podkreślać równie olśniewającymi przedmiotami. Nosiła najwspanialsze suknie, zdobione szlachetnymi kamieniami oraz perłami, szyte złotymi i srebrnymi nićmi. Nic dziwnego więc, że zauroczyła swego męża. Jednak uczciwie dodać należy, że zachwycała nie tylko urodą, ale również manierami, jak i wszechstronnym wykształceniem, które zdobyła we Włoszech, skąd pochodziła.

Śpiewom tym towarzyszyły dzikie tańce wokół ogniska. Młode kobiety szukały podczas tej ceremonii wybranka swego serca, a mężczyźni mocno pragnęli spodobać się dziewkom. Popisywali się więc swoją siłą i sprawnością, popisywali walką z użyciem mieczy i drewnianych łuków. Szczęśliwiec — zwycięzca tych potyczek — mógł wybrać tę najpiękniejszą. Wybranka zakładała mu wieniec na głowę i jeszcze tego samego roku miała zostać jego żoną.

Uroczystości wiosenne nie kończyły się wraz z nadejściem zmroku, przynajmniej nie dla wszystkich. Trwały, a emocje im towarzyszące, nieustannie narastały. Działo się to pewnie za sprawą nie tylko wypitych trunków, a również tego, że ciemność nocy skrywała grzeszki uczestników tej niezwykłej ceremonii, a zwłaszcza na co dzień zapracowanych kobiet…

Pozostawały one przy ognisku i dalej tańczyły, jeszcze bardziej dziko i namiętnie, zrzucając szaty i rozpuszczając włosy, które wiatr roznosił we wszystkie strony. Tańcom tym towarzyszyły grzmoty, zapalające błyski, pomruki i świsty powietrza. Ludzie ze wsi mówili, że nad łuną ogniska widziane były… czarownice, które latały wysoko nad głowami na miotłach, sztachetach i kawałkach gałęzi. Nikt z mieszkańców okolicznych wsi nie był pewien, czy wiedźmy, to kobiety, które zostały na obrzędzie, czy może były to wiedźmy, które od wieków przybywały na to miejsce, by swoją ukochaną nieszczęśliwą mocą sprawować pieczę nad uroczystością SABATÓW.